Prawo telekomunikacyjne – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Prawo telekomunikacyjne jest w polskim prawie zawarte w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800. Wprowadza ona szereg specyficznych określeń:

Ustawa wdraża pakiet dyrektyw Wspólnot Europejskich stanowiących unijne ramy prawne sieci i usług łączności elektronicznej (ich wykaz zmieszczono również w tekście Ustawy):

  • dyrektywa w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (2002/21/WE),
  • dyrektywa o zezwoleniach (2002/20/WE),
  • dyrektywa o dostępie (2002/19/WE),
  • dyrektywa o usłudze powszechnej (2002/22/WE),
  • dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej (2002/58/WE)
  • dyrektywa w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (2002/77/WE)

Ustawa tworzy również wyspecjalizowany urząd administracji rządowej zajmujący się sprawami telekomunikacji - Urząd Komunikacji Elektronicznej.

Prawo telekomunikacyjne wchodzi w skład prawa nowych technologii.

Historyczna lista aktów prawnych tworzących prawo telekomunikacyjne w Polsce (dekrety, ustawy i ważniejsze zmiany):

  • ustawa o poczcie, telegrafie i telefonie z 1924 r.
  • dekret o łączności z 1955 r.
  • ustawa o łączności z 1961 r.
  • nowelizacja z 1984 r.
  • ustawa o łączności z 1990 r.
  • nowelizacja z 1995 r.
  • nowelizacja z 1998 r.
  • Prawo telekomunikacyjne, ustawa z 2000 r.
  • Prawo telekomunikacyjne, ustawa z 2004 r. (wielokrotnie nowelizowana)

[edytuj] Linki zewnętrzne